Μείνε δυνατός

ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ

Η διήγηση της 11χρονης Τζωρτζίνας για το πως βλέπει και αντιμετωπίζει ψυχολογικά την ασθένεια της γιαγιάς της.

Όλα άρχισαν την Παρασκευή 12 Μάιου 2017 όταν ένα τηλεφώνημα μας τάραξε. Η γιαγιά μου, τηλεφώνησε στην μητέρα μου για να της ανακοινώσει τρομαγμένη αλλά και αγχωμένη ότι της έκαναν εισαγωγή στο Π.Α.Γ.Ν.Η επειδή διαγνώστηκε με λευχαιμία. Η λευχαιμία είναι ένας τύπος καρκίνου του αίματος ή του μυελού των οστών, που χαρακτηρίζεται από τη μη φυσιολογική αύξηση ανώριμων και πρόδρομων μορφών των λευκών αιμοσφαιρίων, που ονομάζονται «βλάστες». Η λευχαιμία είναι ένας γενικός όρος που αναφέρεται σε ένα φάσμα ασθενειών. Εναλλακτικά, είναι το σύνολο των ασθενειών που επηρεάζουν το αίμα, τον μυελό των οστών και το λεμφικό σύστημα, οι οποίες είναι γνωστές ως νεοπλασίες του αίματος.

Ένας ολόκληρος μήνας πέρασε με φόβο και αγωνία για το τι θα γινόταν, ενώ είχε ήδη ξεκινήσει τις χημειοθεραπείες. Ένα μήνα μετά στις 12 Ιουνίου βγήκε για λίγο καιρό και ήρθε σπίτι! Στο σπίτι επικρατούσε ένας χαμός. Μπαλόνια, μουσικές, τραγούδια για να την υποδεχτούμε. Μόλις ανέβηκε πάνω στο σπίτι, τα δάκρυα μου έτρεχαν σαν ποτάμι. Είχα τόσο καιρό να την δω που μου φάνηκε πια παράξενο που έβλεπα την γιαγιά μου. Καμιά φορά σκέφτομαι «γιατί να μην το πάθαινα εγώ αντί για εκείνη»;

Μετά από λίγες μέρες ξανά εισαγωγή στο νοσοκομείο. Έτσι πέρασαν πέντε ολόκληροι μήνες στο νοσοκομείο. Χημειοθεραπείες, πυρετοί, όλοι μας στενοχωρημένοι αλλά και τρομαγμένοι για την εξέλιξη της θεραπείας της. Λόγω του ό,τι οι γονείς μου το καλοκαίρι δουλεύουν, εγώ με την γιαγιά μου  και τον παππού μου πηγαίναμε κάθε ένα καλοκαίρι δύο με τρεις φορές διακοπές! Μπορεί να ακούγεται κάπως αστείο ή και παράξενο για κάποιους κι όμως είναι αληθινό. Τόσο καιρό όμως που δεν την είχα κοντά μου η επικοινωνία μας ήταν τα γράμματα, διότι ήταν ήταν ο μόνος τρόπος εφόσον δεν μας επιτρέπουν την επίσκεψή μου στο νοσοκομείο.

Κλεινόμουν το βράδυ στο δωμάτιό μου και αφιέρωνα όσο χρόνο χρειαζόταν για να της γράψω το γράμμα μου. Με δάκρυα στα μάτια μετά ξάπλωνα και κοιμόμουν. Περίμενα πώς και πώς τις επόμενες ημέρες για να μου στείλει το δικό της. Μετά από καιρό η μεγάλη μέρα έφτασε…το σώμα της καθάρισε από την λευχαιμία και η γιαγιά μου στις 13 Οκτωβρίου γύρισε στο σπίτι μας!! Είχαμε την τύχη να περάσουμε οικογενειακά τις γιορτές των Χριστουγέννων αλλά και της Πρωτοχρονιάς με την ευχή να μην μας ξανατύχει κάτι τέτοιο και να είμαστε όλοι υγιείς.

Όμως ο εφιάλτης ξαναγύρισε…στις 15 Ιανουαρίου 2018 που έκανε εισαγωγή στο Π.Α.Γ.Ν.Η. επειδή εμφανίστηκε πάλι η λευχαιμία στο σώμα της. Όμως η ιστορία δεν τελειώνει εδώ… Όταν πια καθάρισε ξανά από την λευχαιμία κόλλησε μύκητες στο κεφάλι. Η επικοινωνία μας εξακολουθούσε να γίνεται με γράμματα και αραιά και που θα τηλεφωνούσε η μια την άλλη. Ώσπου…..οι μύκητες μεταφέρθηκαν στο μάτι κι έτσι η όρασή της πια είχε μειωθεί για το δεξί της μάτι. Όμως όχι οριστικά. Πρόσφατα έκανε μια επέμβαση και της το έχουν καθαρίσει και της έχουν τοποθετήσει ένα καπάκι μεγάλο σαν αυτά που φοράνε οι πειρατές.

Παρ’ όλη αυτήν την καθυστέρηση η μεταμόσχευσή της έχει δρομολογηθεί. Είμαστε πάρα πολύ τυχεροί γιατί έχει βρεθεί μέσω την Παγκόσμιας Τράπεζας Δωρητών συμβατός δότης μυελού των οστών, ο οποίος έχει συμβατότητα 100%. Είναι απλώς ένας άγνωστος ή μια άγνωστη και τον/την ευχαριστώ πραγματικά μέσα από την καρδιά μου που δέχτηκε να μας βοηθήσει. Τέτοιοι άνθρωποι αξίζουν πολλά…

Εν τέλει η γιαγιά μου το καλοκαίρι θα μεταφερθεί στην Θεσσαλονίκη για μεταμόσχευση. Επίσης θα προσθέσω τα ίδια της τα λόγια:

«είμαι πολύ αισιόδοξη και ο δρόμος που θα διανύσω θα είναι για μένα μια καινούρια ζωή».

ΘΑ   Σ’ΑΓΑΠΩ    ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Σχ. έτος 2017-2018